BİR BEBEĞİN GÜNLÜĞÜ

16/6/2006

Bir bebeğin günlüğü

5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthis
bir duygu bu.
Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.
Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa,
ben benim.
Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli
belirsiz, yüzüm yok
ama, varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir
kız
olacağım ve
baharda çiçekleri seveceğim.
19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil.
Annem
henüz
farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum.
Kalbini
dolaşıp gelen
sımsıcak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin
kıpırtılarını
şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem
için güzel bir
sürpriz olacağım.
23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı
biçimlendirmeye
başladı.
Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in
dokunduğu
yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra
bu elin
dokunduğu yerde tebessümler açacak, gülecegim.
Dudagimdan ve
dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!"
diyeceğim. Anne
duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana
güleceğim. Kimilerine
göre hâlâ daha var değilmişim... Nasıl olur? Varım
ve
gülücükler
sunacak dudaklarım da olmak üzere ya... Hem sonra
bir
ekmek
kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir.
Öyle değil mi
anneciğim? Ah bir konuşabilsem!
27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir
kıpırtı
başladı. Artık
bir kalbim var. Kalbim atmaya başladı. Hayatım
boyunca
böyle atıp
duracak. Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı
anneminki gibi...
Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını
bilseydi ne
kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?
2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve
bacaklarım da
biçimlenmeye basladi. Hele bir büyüsün kollarım bak
nasıl
kucaklayacağım seni annecigim. Şu ayaklarım da
tamamlansın da,
beraber çiçekli bahçemizde yürürüz. Belki birlikte
okula gideriz.
12 Kasım: Ah evet... Bunlar, bunlar ne kadar sevimli
ve küçük
şeyler. Aman Allah'ım parmaklarım da çıkmaya
basladi.
Bunlarla çiçek
toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem
tutacağım. Belki de
güzel bir şiir yazacağım. Anneciğim, orada mısın?
Ellerimi ellerinin
arasına koymak için sabırsızlanıyorum.
20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada
olduğumu
öğrendi.. Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla
gördü
beni.
Ultrason diyorlarmış. Resmimi bile çekti. Sevinmiyor
musun
anneciğim? Seneye kalmaz kollarının arasında
olacağım...
25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor.
Fakat henüz kız
olduğumun farkında değiller. Onlara sürpriz
yapacağım..
10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandi. Artık iki güzel
gözüm, bir küçük
burnum, dudaklarım ve yanağım var... Anneme
benziyorum
galiba...
13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok
karanlık ama
olsun. Yine de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa
bir
süre sonra gün
ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri
tanıyacağım. Rüyamda
gördüm. Dünyada gökkuşağı diye bir sey varmış.. Onu
çok merak
ediyorum.. Anneciğim, babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim.
Tanışacağız.... Mutlu olacağız. Gülüşeceğiz..
24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık.
Anneciğim, senin
kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin
atışlarını da sen
duyabiliyor musun? Hatta sesini bile
tanıyabiliyorum.
Sesin ne kadar
tatlı... Hiç duymadığım bir şey bu... Güzel ve
sağlıklı bir kız olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne
bakacağım, o
tatlı sesini
dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin
anneciğim? Sen de
beni özlüyorsundur mutlaka... Beni koklayacaksın..
Çok
seveceksin,
değil mi?
28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor
abla
neden mutsuz
bakıyor böyle... Sen acı çekiyor gibisin. Kalp
seslerin değişti...
Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun anne? Anne...
Anne...
Anneciğim... Yüzümde soguk bir şey hissediyorum.
Anne,
yüzümü
parçalıyorlar... Anne bir şeyler yap... Anne...
Kolumu
çekiyorlar
anne... Canım yanıyor anne... Anne... Ayaklarımı
parçalıyor bu şey
anne... Beni sana baglayan damarı kopardılar anne...
Anne kalbimi parçalıyorlar... Anneciğim... Anne...
Anne... An... Ah!
Kürtajınız tamamlandı hanımefendi. Geçmiş olsun!

1 yorum yazılmıştır.